Mira, karanlıktan çok korkan bir çocuktu. Her gece annesine seslenir:
“Anne… ışığı açık bırakır mısın?”
Bir akşam yatağına uzandığında, odasına dolan ay ışığı titreyerek içeri süzüldü. Ardından ince bir fısıltı duydu:
— “Korkma küçük Mira… Gel, sana bir şey göstereceğim.”
Mira şaşırdı ama bu ses ona nedense güven verdi. Gözlerini kapadığı anda kendini gümüş rengi bir yolun üzerinde buldu. Yolun ucu… Ay’a gidiyordu!
Mira yürüdü, yürüdü ve Ay’ın yüzeyine ulaştı. Ay’da minik ışık canlıları zıplayarak onu karşıladı. Liderleri, parlak kanatlı Luma adındaki bir yaratık yaklaştı:
— “Karanlık seni ürkütüyor biliyorum,” dedi Luma. “Ama karanlık olmasa yıldızlar görünmezdi. Gecenin görevi seni korkutmak değil, seni korumaktır.”
Mira etrafına baktı. Ay’ın yüzeyi öyle güzeldi ki… Karanlık aslında sadece sessiz bir battaniye gibiydi.
Luma ona küçük bir ışık tohumu verdi:
— “Bu senin cesaretin. Karanlığa her korktuğunda bunu hatırla.”
Mira gözlerini açtığında kendi yatağındaydı. Ay hala parlıyordu. Karanlık artık ona korkunç gelmiyordu.
O gece ilk defa ışığı kapatarak uyudu.
VERİLEN MESAJ
Karanlık kötü değildir; hayal gücünü ve cesareti güçlendiren sessiz bir dosttur.
Mira ve Ay Işığının Sırrı
