Elif ve Işıkta Kaybolan Zaman

Elif, küçük ama renkli bir kasabada yaşayan meraklı bir kızdı.
Saçları omuzlarına dökülür, gözleri sürekli yeni bir şey arar gibi etrafı incelerdi.

Ama Elif’in bir sorunu vardı.

Her şey ona çok hızlı geliyordu.

— “Anne, günler neden bu kadar çabuk bitiyor?”
— “Daha oyuna başlamadan akşam oluyor…”

Elif, zamanın peşinden koştuğunu hissediyordu ama bir türlü yakalayamıyordu.

Bir akşam, güneş turuncuya dönerken Elif evlerinin arkasındaki patikadan yürümeye karar verdi.
Bu patika, kasabanın dışındaki Işık Ormanı’na açılırdı.

Ormana adımını atar atmaz garip bir şey oldu.

Ağaçların yaprakları parlamaya başladı.
Hafif altın rengi bir ışık, Elif’in ayaklarının dibinde kıpırdandı.

— “Bu da ne?” diye fısıldadı Elif.

Işık yavaşça yükseldi ve minik bir küreye dönüştü.
Kürenin içinden ince, sakin bir ses geldi:

— “Zamanı mı arıyorsun?”

Elif şaşkınlıkla etrafına baktı.
— “Ben… evet. Her şey çok hızlı geçiyor.”

Işık gülümsedi. Evet, gülümsedi!

— “O zaman benimle gelmelisin. Ben Zaman Işığıyım.”

Elif korkmadı.
Çünkü bu ışık ona huzur veriyordu.

Bir anda orman değişti.
Ağaçlar yavaşça sallanıyor, kuşlar ağır ağır kanat çırpıyordu.
Her şey… sakinleşmişti.

— “Burada zaman yavaş,” dedi Zaman Işığı.
— “Ama insanlar bunu unuttu.”

Birlikte yürüdüler.

Bir gölün kenarına geldiler.
Gölde Elif, kendini gördü ama bir fark vardı.

Yansımasındaki Elif, acele etmiyordu.
Bir çiçeği uzun uzun kokluyor, gökyüzüne bakıyordu.

— “Bu ben miyim?” diye sordu Elif.

— “Olabileceğin Elif,” dedi ışık.

Sonra bir saat gördüler.
Ama bu saat tuhaftı.
Akrep ve yelkovanı yoktu.

— “Bu nasıl çalışıyor?” diye sordu Elif.

— “Bu kalp saati,” dedi Zaman Işığı.
— “Ne kadar fark edersen, o kadar yavaşlar.”

Elif düşündü.

Gerçekten de, en mutlu olduğu anlar hep yavaş geçmişti.
Annesiyle sarıldığı anlar…
Arkadaşı Mert’le güldüğü oyunlar…
Uyku öncesi dinlediği masallar…

— “Zaman aslında kaçmıyor,” dedi Elif yavaşça.
— “Biz onu fark etmeden geçiyoruz.”

Işık parladı.

— “İşte bunu öğrenmen gerekiyordu.”

Bir anda orman yeniden değişti.
Elif kendini evinin bahçesinde buldu.

Güneş hâlâ batıyordu.

Ama Elif farklıydı.

O günden sonra Elif acele etmedi.
Bir oyunu oynarken gerçekten oynadı.
Bir masalı dinlerken gerçekten dinledi.

Ve zaman…

Artık onunla dosttu.

❤️ MASALIN VERDİĞİ MESAJ

Zaman, hızlı değil; biz fark etmediğimizde kayıp.
Anı yaşamak, zamanı yavaşlatmanın en güzel yoludur.